Overprikkeld en bijna terug in een burn-out: waarom ik nu bij Charlotte de Jong (Echt in Balans) een traject begonnen ben
Vanaf mei begon het minder goed met me te gaan. Er kwam onzekerheid rond de gezondheid van Haro. Dit begon nadat we contact hadden met het ziekenhuis en ze vertelden dat ze nieuwe onderzoeken wilden gaan doen. Ze hebben geen acute dingen gevonden, maar gaan nu (september) wel zijn dossier vanuit Nederland naast hun resultaten leggen. Daarna horen we of er nog meer onderzoek nodig is.
Die periode van onzekerheid liet me iets zien wat ik daarvoor niet zo scherp had gezien. Het triggerde bij mij iets wat op een soort trauma lijkt. Ik ben nog aan het uitzoeken wat dit precies inhoudt en waar het vandaan komt. Wat ik wel weet: Haro is mijn houvast. Op zo'n moment is mijn eerste gedachte dat ik het niet alleen zou redden om goed voor onze dieren en mezelf te zorgen, mocht er iets met hem gebeuren. Ik weet dat dit niet klopt en dat ik zoveel gegroeid en hersteld ben dat ik het zeker zou redden. Maar op het moment zelf voelt het wel zo en is dat ook een paar seconden mijn eerste gedachte. Dan volgt er een soort paniekreactie waarna alle prikkels ineens te veel worden.
Misschien is het goed om eerst wat meer achtergrond te geven.
Ik ben eigenlijk mijn hele leven al gevoelig voor prikkels. Veel licht, geluid en te veel dingen tegelijk kunnen al snel te veel voor me worden. Een aantal jaren geleden kwam ik erachter dat ik hoogsensitief ben, oftewel een hoog sensitief persoon (HSP).
Daarnaast heb ik in mijn leven meerdere periodes gehad waarin ik door depressie en uitputting helemaal vastliep. Ik heb meerdere burn-outs gehad. Het verschil tussen de eerdere periodes en 2012 was vooral dat ik daarvoor steeds weer een soort energieboost kon krijgen door iets nieuws te beginnen. Een nieuwe baan, een nieuwe uitdaging of iets anders waar ik enthousiast van werd. Dan voelde het alsof mijn energie terugkwam en kon ik er weer een paar maanden tegenaan.
Achteraf zie ik dat ik daarmee waarschijnlijk vooral mijn laatste reserves aansprak.
In 2012 werkte dat niet meer.
Ik kon echt helemaal niets meer. Geen nieuwe baan, geen nieuwe uitdaging, niets waar ik mezelf weer mee kon opladen.
Ik zeg het altijd zo: mijn accu was leeg, maar mijn dynamo was ook stuk. Een nieuwe accu hielp niet meer, want hij werd niet meer opgeladen.
Uiteindelijk heb ik in die periode zelfs twee korte opnames op een PAAZ-afdeling gehad, omdat ik door de uitputting en depressie niet meer goed voor mezelf kon zorgen.
Als ik daar nu op terugkijk, begrijp ik ook beter waarom ik zo schrok toen ik ergens in juli merkte welke kant het weer opging.
Ik huilde veel. Alles leek te veel. Mijn hoofd zat vol en mijn gevoeligheid voor prikkels werd steeds groter.
Ik dacht: ik kom gevaarlijk dicht bij hoe het toen voelde.
Toch was er ook een belangrijk verschil.
Waar ik vroeger dagen, weken of veel langer in zo'n toestand kon blijven hangen, duurde het nu soms maar een paar uur.
Het voelde nog steeds heel heftig, maar ik herkende eerder wat er gebeurde.
Ik herkende de signalen. Ik nam op tijd rust. En ik vroeg om hulp.
In die periode hadden we ook plannen om in augustus naar Nederland te gaan. Voor ons was dat meer dan alleen een vakantie. Alleen was het door alle omstandigheden langere tijd onzeker of we ook echt konden gaan.
Uiteindelijk hebben we de vakantie een paar dagen voor vertrek moeten annuleren, omdat we geen zekerheid meer hadden over de opvang van onze dieren.
In september ontstond er ineens een nieuwe mogelijkheid om toch naar Nederland te gaan. INemand die al in Zweden was, reageerde op mijn oproep op Facebook en binnen een week was de opvang geregeld. Dat betekende dat we in korte tijd veel moesten regelen.
Aan de ene kant gaf dat best wat stress. Tegelijkertijd was ik ontzettend blij dat we konden gaan, omdat we een aantal familieleden konden zien die zelf niet naar ons in Zweden kunnen komen.
Drieënhalf jaar geleden zijn we van Nederland naar Zweden verhuisd. Dit was de eerste keer dat we weer even terug waren.
We zijn vijf dagen in Nederland geweest en hadden eigenlijk iedere dag wel sociale afspraken. Het was heel fijn om familie en vrienden weer te zien en om mijn neefje van bijna drie jaar voor het eerst in het echt te ontmoeten. Tot dan toe had ik hem alleen via videobellen en foto's gezien.
Het waren alleen ook ontzettend veel prikkels.
De reis van bijna 5000 km in 14 dagen heeft meer van me gevraagd dan ik vooraf had verwacht. We zijn nu alweer drie weken thuis en sinds vorige week heb ik gelukkig weer een fijn ritme gevonden.
Drie weken voor ons vertrek naar Nederland ben ik gestart met het programma 'Echt in Balans' van burnout coach en orthomoleculair deskundige Charlotte de Jong.
Charlotte is een paar maanden geleden bij ons team Daily Impact binnen Zinzino gekomen en zo zijn we met elkaar in contact gekomen.
Toen ik merkte hoe dicht ik weer bij die oude gevoelens kwam, ben ik gaan nadenken over wat ik nodig had. Ik wilde niet alleen proberen om de signalen eerder te herkennen, maar ook beter begrijpen wat er in mij gebeurt wanneer de prikkels en spanning te veel worden.
Tijdens ons verblijf in Nederland in september heb ik Charlotte ook persoonlijk ontmoet. We hebben een uitgebreide intake gedaan en gesproken over mijn geschiedenis. Dat gesprek betekende veel voor me.
Ook al ben ik nog niet zo lang bezig, ik merk dat ik steeds beter begin te herkennen wat er met me gebeurt wanneer er onzekerheid ontstaat. Ik leer mijn reacties beter herkennen en probeer er niet meteen van weg te gaan, maar er juist naar te kijken en te voelen wat er gebeurt.
Ik volg Charlie Goldsmith al sinds 2021 en ben me de laatste tijd verder gaan verdiepen in zijn werk.
Charlie is een energy healer die zich daarnaast heeft verdiept in hoe trauma van invloed kan zijn op het lichaam.
In maart 2026 heb ik een driedaagse online training van Charlie gevolgd. Deze training was behoorlijk intensief en duurde ongeveer vier tot vijf uur per dag. Tijdens de tweede dag besloot Charlie om de training te verlengen. Daardoor kregen we na deze drie dagen een jaar lang toegang tot de opnames van de trainingen en is er iedere maand een live Q&A met Charlie via Zoom.
Een van de trainingen waar we toegang toe hebben, is The Upward Spiral. Deze bestaat uit vijf sessies van in totaal ongeveer veertien uur. Vanuit deze sessies heeft Charlie het boek Human Medicine – The Lost Manual for Your Emotions geschreven. Ik had het boek al gekocht en heb inmiddels ook de opnames van deze training helemaal bekeken.
In de zomer van 2025 ben ik begonnen met het luisteren naar het audioboek Human Medicine. In middels luister ik er voor de derde keer naar. Op dit moment vind ik het nog lastig om bij het lezen van dit soort boeken de informatie goed op te slaan, dus luisteren naar het audioboek werkt voor mij veel beter.
In de video's geeft Charlie naast de uitleg uit het boek ook extra uitleg en meditaties. Daardoor kan ik er verder mee oefenen, maar het helpt mij ook om bepaalde dingen meerdere keren te horen, zdat ik ze beter begrijp.
Wat mij vooral aanspreekt in zijn werk, is de manier waarop hij kijkt naar verschillende delen van jezelf en hoe die met elkaar samenwerken. Hij legt uit dat delen van onszelf die door overweldigende ervaringen los zijn geraakt van het geheel, later anders kunnen reageren wanneer iets ons raakt.
Dat herken ik steeds meer bij mezelf. Vooral wanneer er iets met Haro gebeurt, kan ik soms veel heftiger reageren dan ik zelf zou verwachten. Ik begin steeds beter te zien dat mijn reactie niet altijd alleen gaat over wat er op dat moment gebeurt. Wat daar precies achter zit, ben ik nog aan het ontdekken.
Wat ik nu vooral leer, is om mijn emoties bewust te voelen en ze er te laten zijn. Om ze juist niet af te wijzen, want volgens deze manier van kijken wijs je daarmee ook een deel van jezelf af. Elk deel van jezelf mag er zijn en mag liefdevol omarmd worden.
Dat betekent natuurlijk niet dat je de situatie die de emotie veroorzaakt fijn hoeft te vinden. Het betekent voor mij vooral dat ik ook dat deel van mezelf niet meer wegduw.
Waar sta ik nu?
De afgelopen weken heb ik verschillende kleine inzichten gehad. Ik begin steeds beter te begrijpen wat er in bepaalde situaties met me gebeurt en leer mezelf daarin steeds beter kennen. Misschien zijn juist die kleine inzichten uiteindelijk wel belangrijker dan één grote doorbraak.
Ik deel dit verhaal omdat ik denk dat er meer mensen zijn die op een bepaald moment denken dat ze het niet meer alleen kunnen. Misschien herken je iets van jezelf in mijn verhaal. En misschien helpt het om te weten dat hulp vragen en ondersteuning zoeken echt verschil kan maken.